moja polska zbrojna
Od 25 maja 2018 r. obowiązuje w Polsce Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych, zwane także RODO).

W związku z powyższym przygotowaliśmy dla Państwa informacje dotyczące przetwarzania przez Wojskowy Instytut Wydawniczy Państwa danych osobowych. Prosimy o zapoznanie się z nimi: Polityka przetwarzania danych.

Prosimy o zaakceptowanie warunków przetwarzania danych osobowych przez Wojskowych Instytut Wydawniczy – Akceptuję

Konkurs literacki „Polski Zbrojnej”: Mój patron – mój autorytet

Kilka tygodni temu rozstrzygnęliśmy konkurs literacki „Polski Żołnierz – etos i duma – na przykładzie historycznym lub współczesnym”. Dziś rozpoczynamy cykl, w którym zaprezentujemy nagrodzone prace. Bohaterem pracy, która została wyróżniona przez jury konkursu jest wybitny polski pilot mjr Eugeniusz Horbaczewski.

W tym momencie przerwał i z ogłupiałą miną wpatrzył się w wejście do namiotu. Do mesy tanecznym rokiem wsunął się „Dziubek” i beztrosko zasiadł na krześle.

– Czołem panom! Jak smakowało śniadanie? Prawda, że dziś piękna pogoda?

Kazek pierwszy ocknął się z zaskoczenia.

– „Dziubek”, ty obrazo rodzaju ludzkiego, panie Antoś! Czego kolegów straszysz? Gdzieś ty się, niedołęgo, podziewał?!

Horbaczewski przygładził zwichrzone włosy i odparł od niechcenia:

– Postrzelali mnie trochę, więc musiałem lądować w Gabes. Mają tam pierwszorzędny gin. Przespałem się i przywieźli mnie samochodem, bo mój grat nie bardzo zdatny do użytku. Daj papierosa, Bohdan!*

To tylko jedna z wielu historii i anegdot dotyczących jednego z najwybitniejszych polskich pilotów, majora Eugeniusza Horbaczewskiego zwanego „Dziubkiem”. Mojego autorytetu i patrona jednostki, w której dane jest mi służyć.

Eugeniusz Horbaczewski urodził się 17 września 1917 roku w Kijowie. Dzieciństwo jednak spędził w Brześciu nad Bugiem. To tam stawiał pierwsze kroki w lotnictwie, uzyskując kwalifikacje pilota szybowcowego. Po tych pierwszych doświadczeniach przyszło kolejne w postaci kursu pilotażu samolotów motorowych. Kolejny krok w jego lotniczej karierze mógł być tylko jeden – szkoła podchorążych lotnictwa Dęblinie. Z miastem tym, o czym wtedy nie mógł jeszcze wiedzieć, zwiąże się na zawsze.

Wybuch drugiej wojny światowej przerwał naukę w dęblińskiej Szkole Orląt. Jak wielu innych polskich pilotów, poprzez Rumunię trafia do Francji. Jednak tam nie jest mu dane zmierzyć się z wrogiem. Po okresie bezczynności trafia do Anglii, gdzie rozpoczyna szkolenie lotnicze. Po jego ukończeniu otrzymuje przydział do najsłynniejszego polskiego dywizjonu numer 303.

W dywizjonie kosynierów „Dziubek” odnosi swoje pierwsze sukcesy, zestrzeliwując niemieckie samoloty. Jednak jego gwiazda miała w pełni rozbłysnąć po przydziale do Polish Fighting Team, zwanej potocznie Cyrkiem Skalskiego. To tam odnosi swoje największe sukcesy, zestrzeliwując łącznie pięć samolotów włoskich i niemieckich. Odniesione sukcesy oraz reputacja u sojuszników, którą sobie wypracował, sprawiają, że Brytyjczycy proponują mu dowodzenie jednym ze swoich dywizjonów. Był to olbrzymi zaszczyt, ponieważ Anglicy bardzo rzadko powierzali dowodzenie swoimi dywizjonami żołnierzom spoza Wspólnoty Brytyjskiej.

Po okresie dowodzenia 43 Dywizjonem RAF we Włoszech Horbaczewski powraca do służby w Polskich Siłach Powietrznych, obejmując dowodzenie 315 Dywizjonem Myśliwskim, zwanym Dęblińskim. Po raz kolejny losy „Dziubka” krzyżują się z Dęblinem. Służąc w 315 Dywizjonie mjr Horbaczewski prowadzi go do największych sukcesów. Dobra passa skończyła się w dniu największego sukcesu dowódcy dywizjonu. Eugeniusz Horbaczewski poległ walce 18 sierpnia 1944 roku, zestrzeliwując wcześniej trzy niemieckie samoloty.

Czemu postać Eugeniusza Horbaczewskiego jest taka wyjątkowa? Czemu jest dla mnie, i zapewne dla wielu innych osób, autorytetem? Podstawowym argumentem jest ponadczasowość jego postawy i cech charakteru – mjr Horbaczewski nadal pozostaje wzorem dla adeptów współczesnego lotnictwa.

Współczesne lotnictwo charakteryzuje nieustanym i dynamicznym rozwojem techniki. Pojawiają się nowe samoloty, pomoce szkoleniowe, symulatory, uzbrojenie. Każdy żołnierz chcący sumienie wywiązywać się ze swoich obowiązków musi się nieustanie kształcić. Jak pilot Eugeniusz Horbaczewski, który po opanowaniu pilotażu w Polsce musiał nauczyć się latać na samolotach brytyjskich i amerykańskich. Cała jego służba to nieustanne podnoszenie swoich kwalifikacji. Przykładem zdobywania nowych umiejętności przez polskiego asa przestworzy, oprócz nauki pilotażu nowych typów statków powietrznych, jest nauka języka angielskiego, bez którego nigdy nie objąłby dowodzenia brytyjskim dywizjonem. Jest to ważna umiejętność także dla współczesnych lotników.

Tym, co sprawia, że as lotnictwa jest autorytetem i natchnieniem dla kolejnych pokoleń służących siłach powietrznych jest także jego niepozorność. Według relacji żołnierzy, którzy mieli zaszczyt służyć razem z „Dziubkiem”, aż trudno było zrozumieć, jak człowiek o tak nikłej posturze i wątłej budowie był wstanie przejść wszystkie badania i komisje lekarskie. Zewnętrznie całkowicie niepozorny. Pokazywał, że najważniejszy jest charakter i upór w dążeniu do celu.

Ostatnią cechą majora zasługującą na wspomnienie jest gotowość do poświęcania się dla innych. Przykładem tego jest historia, gdy Horbaczewski wylądował na nowo wybudowanym lotnisku niedaleko frontu, pożyczył samochód od znajdującej się tam jednostki i pojechał po zestrzelonego kolegę, który musiał przymusowo lądować. Po ewakuacji we dwójkę odlecieli jednym samolotem na macierzyste lotnisko w Anglii. Myśliwiec, którym wracali nie był przystosowany do przewozu dwóch osób.

Po raz ostatni los związał Eugeniusza Horbaczewskiego z Dęblinem w dniu 25 lipca 2011 roku, gdy został ustanowiony patronem 41 Bazy Lotnictwa Szkolnego w Dęblinie, stając się wzorem do naśladowania dla wszystkich żołnierzy służących w bazie oraz w polskim lotnictwie.

Mimo że Eugeniusz „Dziubek” Horbaczewski nigdy nie spisał żadnych wspomnień, pamięć o nim żyje w historiach o nim i jego czynach.

*cytowany fragment pochodzi z książki „Niebo w ogniu” Bohdana Arcta

Autor: por. Maciej Zysek

PZ

autor zdjęć: Imperial War Museum

dodaj komentarz

komentarze


Ustawa o obronie ojczyzny – pytania i odpowiedzi
 
SOR w Legionowie
Sandhurst: końcowe odliczanie
Wojna w Ukrainie oczami medyków
Głos z katyńskich mogił
Ustawa o obronie ojczyzny – pytania i odpowiedzi
Strażacy ruszają do akcji
Zmiany w dodatkach stażowych
Żołnierze-sportowcy CWZS-u z medalami w trzech broniach
Kolejne FlyEle dla wojska
Ustawa o obronie ojczyzny – pytania i odpowiedzi
NATO on Northern Track
NATO zwiększy pomoc dla Ukrainy
Na straży wschodniej flanki NATO
Przygotowania czas zacząć
Kadisz za bohaterów
Znamy zwycięzców „EkstraKLASY Wojskowej”
Wojna w świętym mieście, część trzecia
Barwy walki
Wojskowy bój o medale w czterech dyscyplinach
Kosiniak-Kamysz o zakupach koreańskiego uzbrojenia
Bezpieczeństwo ważniejsze dla młodych niż rozrywka
Jakie wyzwania czekają wojskową służbę zdrowia?
Przełajowcy z Czarnej Dywizji najlepsi w crossie
Szpej na miarę potrzeb
Morska Jednostka Rakietowa w Rumunii
Czerwone maki: Monte Cassino na dużym ekranie
Puchar księżniczki Zofii dla żeglarza CWZS-u
Charge of Dragon
Strategiczna rywalizacja. Związek Sowiecki/ Rosja a NATO
Koreańska firma planuje inwestycje w Polsce
Wojna w świętym mieście, epilog
Ramię w ramię z aliantami
W Brukseli o wsparciu dla Ukrainy
Wojna na detale
Sprawa katyńska à la española
Tusk i Szmyhal: Mamy wspólne wartości
Morze Czarne pod rakietowym parasolem
NATO na północnym szlaku
Polak kandydatem na stanowisko szefa Komitetu Wojskowego UE
Żołnierze ewakuują Polaków rannych w Gruzji
Front przy biurku
Aleksandra Mirosław – znów była najszybsza!
Gen. Kukuła: Trwa przegląd procedur bezpieczeństwa dotyczących szkolenia
Cyberprzestrzeń na pierwszej linii
W Rumunii powstanie największa europejska baza NATO
Szarża „Dragona”
Zachować właściwą kolejność działań
Wojna w świętym mieście, część druga
Polscy żołnierze stacjonujący w Libanie są bezpieczni
25 lat w NATO – serwis specjalny
Więcej pieniędzy dla żołnierzy TSW
Rozpoznać, strzelić, zniknąć
Systemy obrony powietrznej dla Ukrainy
Operacja „Synteza”, czyli bomby nad Policami
Active shooter, czyli warsztaty w WCKMed
Święto stołecznego garnizonu
W Italii, za wolność waszą i naszą

Ministerstwo Obrony Narodowej Wojsko Polskie Sztab Generalny Wojska Polskiego Dowództwo Generalne Rodzajów Sił Zbrojnych Dowództwo Operacyjne Rodzajów Sił Zbrojnych Wojska Obrony
Terytorialnej
Żandarmeria Wojskowa Dowództwo Garnizonu Warszawa Inspektorat Wsparcia SZ Wielonarodowy Korpus
Północno-
Wschodni
Wielonarodowa
Dywizja
Północny-
Wschód
Centrum
Szkolenia Sił Połączonych
NATO (JFTC)
Agencja Uzbrojenia

Wojskowy Instytut Wydawniczy (C) 2015
wykonanie i hosting AIKELO